قالب  های ریخته گری به دو دسته عمده تقسیم بندی می شوند؛ ۱- قالب های ریژه و ۲- قالب دایکاست. قالب های دایکاست برای تولید قطعاتی به ضخامت کمتر و اشکالی پیچیده تر استفاده می شوند و ساخت آنها نیازمند مهارت و تجربه بالایی است.

 

در روش دایکاست فلز مذاب به درون حفره ای به شکل قطعه مورد نظر رفته و پس از سرد شدن قطعه مورد نظر به دست می آید،  از این نظر این روش بسیار شبیه ریخته گری ریژه است. قالب های ریژه برای قطعاتی مناسب هستند که دارای ضخامت یکنواخت نباشند. استحکام قطعه در روش ریژه بسیار مهم است.

 

اندازه قالب های ریژه نسبت به قالب های دایکاست کوچکتر است. در روش ریژه مایع مذاب  آرام آرام وارد قالب فولادی می‌شود، بر خلاف قالب دایکاست که ویژگی آن تزریق مایع با سرعت و فشار زیاد است.

 

قالبی که برای ریخته گری دایکاست مورد نیاز است قالبی، از جنس فولاد گرمکار با حجم و ضخامتی زیاد که قابلیت تحمل فشار بالای ذوب را داشته باشد و به همین جهت قالب‌های دایکاست قالب‌هایی بزرگ و گران ‌قیمت هستند. در این روش می توان قطعات بسیار نازک و همچنین با استحکام بسیار زیاد را تولید کرد در صورتی که ساخت آن توسط سایر روش‌های ریخته‌گری تقریباً غیرممکن است.

 

این روش برای تزریق آلومینیوم، روی، مس، منیزیوم، سرب خشک و به طور کلی فلزات با نقطه ذوب پایین به کار می رود و با وجود تفاوت هایی از نظر طراحی و میزان سختی، شباهت زیادی با قالب تزریق پلاستیک دارد.

 

قالب های دایکاست از دو قسمت تشکیل شده است تا بتوان قطعه را بعد از انجماد از حفره قالب بیرون آورد. اجزاء قالب دایکاست که با فلز ریختگی مذاب در تماس هستند از فولاد گرم کار و یا از آلیاژهای مخصوص نسوز و مقاوم در برابر تغییر دما ساخته می شوند .

 

معمولاً قطعات تولید شده به روش دایکاست از پرداخت سطح خوبی برخوردار هستند و با کمترین پرداخت، آماده آب فلزکاری هستند.